فرمت: ورد و قابل ویرایش
تعداد صفحه: 110
رسته: علوم اجتماعی، روان شناسی، و سایر رشته های مرتبط
دارای منابع تخصصی پاورقی حرفه ای نامگذاری شده
فصل اول
مقدمه و بيان مسئله
كارايي آموزش و پرورش نه تنها در گروي غناي برنامهها و روشهاي آموزشي و آمار فارغالتحصيلان با معدل بالا، كه از آن مهمتر در گرو شناختن ابعاد گوناگون روان شناختي دانشآموزان و شكوفا كردن آنها است. دانشآموزاني كه در وهلة نخست بر خويشتن اعتماد داشته باشند و با پذيرفتن ارزش وجودي خويش، قدرت پذيرش ديگران را بيابند و از ايجاد ارتباط اجتماعي سالم با آنها لذت ببرند (كديور، 1381).
دروني كردن ارزشهاي متعالي در دانش آموزان و شكوفا كردن كامل شخصيت آنها بايد از اولويتهاي آموزش و پرورش باشد. شخصيتي كه خويشتن و مفهوم انسانيت را شناخته و تا پايان زندگي نيز، خود را به تحقق ارزش هاي والاي آن متعهد بداند. ارزشهايي كه نبايد به بهاي پيشرفت تحصيلي ناديده گرفته شود (كديور، 1381).
در روشهاي سنتي كه امروزه از آنها به عنوان روشهاي غيرفعال ياد ميشود. معلم نقش فعالي در جريان تدريس داشته، مطالب را بطور شفاهي در كلاس بيان نموده و دانشآموزان فقط بايد به صحبتهاي او گوش داده، مطالب مورد نظر را حفظ نمايند.
در چنين شرايطي زمينههاي لازم براي رشد اجتماعي شخصيت شاگردان فراهم نميشود و حتي پيشرفت تحصيلي و رشد فكري شاگردان نيز از تأثيرات نامطلوب اين شرايط بي نصيب نميماند. به همين دليل امروزه موضوع روشهاي آموزشي فعال و يادگيرندگان فعال جايگاه ويژهاي در مباحث تربيتي پيدا كرده است. البته عوامل متعددي مانع رشد اجتماعي و پيشرفت تحصيلي دانشآموزان ميشود كه روشهاي آموزشي غيرفعال يكي از اين عوامل است (كرامتي 1381).
از سويي مدارس امروز نياز به آموزش مهارتهاي اجتماعي را به دانش آموزان احساس مي كنند در حاليكه تعدادي از دانش آموزان به صورت طبيعي در مهارتهاي اجتماعي خوب و ماهر هستند، بسياري از بچه ها نياز به آموزش اين مهارتها دارند (هيل[1]،2000). يكي از روش هاي آموزشي فعالي كه امروزه مورد توجه صاحب نظران تعليم و تربيت مي باشد، يادگيري مشاركتي است.
اصطلاح يادگيري مشاركتي به يك روش آموزشي كه دانشآموزان در سطوح مختلف عملكرد، در گروههاي كوچك براي رسيدن به اهداف مشترك فعاليت ميكند بر مي گردد و دانش آموزان بهمان اندازه كه براي يادگيري خودشان مسئول هستند براي يادگيري ديگران نيز مسئول ميباشند (گاكهال[2]، 1995).
از جمله مدافعان اين روش جانسون و جانسون[3] (1987) و اسلاوين[4] هستند. از لحاظ تجربي، اسلاوين گفته است كه پژوهشهاي انجام شده دربارة روش يادگيري مشاركتي نشان دادهاند كه اين روش در بالا بردن سطح پيشرفت تحصيلي دانشآموزان در موضوع هاي مختلف و در سطوح مختلف تحصيلي مفيد است. اسلاوين همچنين به شواهدي اشاره كرده است كه نشان مي دهند، روش يادگيري مشاركتي روابط ميان دانشآموزان نژادهاي مختلف را دركلاسها بهبود ميبخشد.همچنين اين روش موجب بالا رفتن سطح عزت نفس و ساير ويژگيهاي عاطفي دانش آموزان ميشود(سيف، 1379).
بايد گفت شيوة يادگيري مشاركتي ارتباط مطلوبي بين دانشآموزان بوجود ميآورد، آنها را براي يادگيري بهتر برميانگيزد و عزت نفس دانشآموزان را ارتقاء مي دهد. (كديور، 1381).
به نظر بسياري از محققان كاركردن گروهي همسالان براي كسب اهداف مشترك، تأثير نسبتاً زياد و معناداري روي خود پندارة و عزت نفس دانش آموزان در برابر تجارب فردي يا رقابتي دارد (زيسك[5]، 1998).
تحقيقات زيادي روي يادگيري مشاركتي انجام گرفته است، بطور مثال اسلاوين در سال 1990 با بررسي و تجزيه تحليل دقيق 25 تحقيق انجام شده در اين زمينه گزارش نمود كه اكثر تحقيقات مذكور تأثير مثبت يادگيري مشاركتي را بر روابط بين فردي، پذيرش همكلاسيهاي داري عقب ماندگي تحصيلي، افرايش دوستي بين دانش آموزان، افزايش عزت نفس، علاقه مندي به مدرسه و موضوعات مورد مطالعه، افزايش توجه به تكليف و زمان اختصاص يافته به تكليف و توانايي انجام كار موثر با ديگران را مورد حمايت و تأييد قرار دادهاند (مشهدي، 1381).
زيسك (1998) در پژوهشي در مورد تأثير يادگيري مشاركتي بر روي خود پنداره تحصيلي و پيشرفت تحصيلي درس شيمي دانش آموزان دبيرستاني، نتيجه گرفت كه بارگيري مشاركتي تأثي مثبتي روي مفهوم خود تحصيلي و پيشرفت تحصيلي، در درس شيمي دانشآموزان دبيرستاني دارد.
در ايران نيز ايوبي (1377) در پژوهشي با عنوان مقايسه يادگيري مشاركتي و يادگيري سنتي و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دفتر پايه سوم متوسطه رشته علوم انساني، نتيجه گرفت كه يادگيري مشاركتي بيشتر از يادگيري سنتي باعث افزايش پيشرفت تحصيلي ميشود.
هيل (2000) در پژوهشي با عنوان ، يادگيري مشاركتي به عنوان وسيلهاي براي بهبود مهارتهاي اجتماعي در بين دانش آموزان راهنمايي، به اين نتيجه رسيد كه يادگيري مشاركتي، مهارتهاي اجتماعي دانشآموزان را بهبود ميبخشد.
كرامتي (1381) در تحقيقي با عنوان تأثير يادگيري مشاركتي بر رشد مهارتهاي اجتماعي و پيشرفت در درس رياضي پايه پنجم ابتدايي، به اين نتيجه رسيد كه يادگيري مشاركتي تأثير مثبتي در مهارتهاي اجتماعي و پيشرفت تحصيلي دانشآموزان پايه پنجم ابتدايي دارد. با وجود اين بعضي از تحقيقات در مورد تاثيرات يادگيري مشاركتي بر عزت نفس دانش آموزان و پيشرفت تحصيلي آنها نتايج متفاوتي را گزارش نموده اند. بطور مثال انگ لي و لايم[6] (1996) در تحقيق خود با عنوان تاثير يادگيري مشاركتي روي عزت نفس و جو كلاسي به اين نتيجه رسيدند كه يادگيري مشاركتي باعث بهبود جو كلاسي مي شود ولي در مقايسه با روش سخنراني موجب افزايش عزت نفس دانش آموزان نمي شود.
گايس[7] (2003) در مطالعه اي تاثير يادگيري مشاركتي را روي پيشرفت خواندن زبان انگليسي به عنوان يك زبان خارجي و عزت نفس تحصيلي دانش آموزان مورد بررسي قرار دارد وبه اين نتيجه دست يافت كه روش يادگيري مشاركتي نسبت به روش سخنراني، پيشرفت خواندن زبان انگليسي دانش آموزان را بطور چشمگيري افزايش مي دهد ولي تاثيري روي عزت نفس تحصيلي دانش آموزان ندارد.
[1] . Hill
[2] . Gokhale
[3] . Jahnson & Jahson
[4] . Slavin
[5] . Zisk
[6] . Englee & Lim
[7] .Ghaith
فصل دوم
مقدمه
از زماني كه تعليم و تربيت جنبه رسمي به خود گرفت و افرادي معلم و افرادي ديگر به عنوان دانش آموز و مكاني به نام مدرسه بوجود آمد، تلاش هاي متعددي نيز جهت كار آمدتر نمودن اين جريان صورت گرفت. زماني وادار كردن شاگردان به حفظ مطالب درسي، از طريق گوش دادن به سخنراني معلم بدون توجه به درك مطالب و نحوه تفكر، روش عمده آموزش محسوب مي گرديد، اما آنچه كه امروزه در آموزش، بسيار مهم و حياتي به نظر مي رسد اين است كه بايد به شاگردان كمك شود تا مهارت خود را در تفكر و استدلال افزايش دهند و اطلاعات موجود را پردازش كنند و آنها را به كار برند، همچنين در حين آموزش، زمينه و تجارب لازم براي برقراري صحيح روابط اجتماعي و همدردي و همدلي با ديگران فراهم گردد و اين شرايط در پرتو روش هاي آموزش معلم ميسر است. ظهور علم روانشناسي و نظريه هاي يادگيري، كمك شاياني به روند آموزش نمود. در كنار نظريه هاي يادگيري، نظريه هاي آموزشي كه چگونگي عمل و تاثير معلم روي يادگيري دانش آموزان را مورد بررسي قرار مي دهد، نيز مطرح گرديد. با كوشش متخصصان تعليم و تربيت براي ايجاد نظريه هاي آموزشي، چندين الگو و طرح آموزشي نيز بوجود آمد كه معلمان امروزه فعاليت هاي آموزشي خود را با توجه به اين الگوها ارائه مي دهند، آشنايي با نظريه ها و الگوهايي كه چگونگي يادگيري دانش آموزان را توضيح و تبيين كنند، براي معلمان ضرورت دارد.
در يك تقسيم بندي قديمي و كلي، دو الگوي مختلف تدريس ديده مي شود:
1. الگوي مكانيكي
2. الگوي ارگانيكي
در الگوي مكانيكي، انسان موجودي غير فعال، تهي و انفعالي است و فعاليت هاي او در اثر نيروهاي خارجي شكل مي گيرد و بر اساساً اين الگو، هدف آموزش و پرورش،
انتقال فرهنگ و پرسازي ذهن فراگيران و شكل دهي به رفتار دانش آموزان است (شعباني، 1382).
در الگوي ارگانيكي، مركز توجه به توانايي ها و شخصيت دانش آموزان جلب مي شود و آدمي به عنوان موجودي زنده و فعال در نظر گرفته مي شود.
طبق اين الگو، هدف آموزش و پرورش، شكوفايي استعدادها و توانايي هاي بالقوه انسان است ( شعباني، 1382).
تعريف يادگيري مشاركتي
قبل از پرداختن به تعريف مفهوم يادگيري مشاركتي، به ساير رويكردهاي يادگيري اشاره مي شود تا بدين وسيله درك بهتري از مفهوم يادگيري مشاركتي داشته باشيم.
جانسون و اسميت[1] (1998) خاطر نشان مي كنند كه بيشتر يادگيري هايي كه در موسسات آموزشي ديده مي شود بر پايه يكي از رويكردهاي يادگيري زير است:
1. رويكرد فردي[2]: در اين رويكرد فرض اين است كه افراد با هم كار نمي كنند. افراد براي رسيدن به اهدافي كه هيچ ارتباطي با اهداف ديگران ندارد خودشان به تنهايي كار مي كنند. افراد براي موفقيت فردي خودشان تلاش مي كنند. عملكرد فرد بر اساس يك معيار از پيش تعيين شده ارزيابي مي شود و امتيازاتي كه فرد بدست مي آورد تاثيري روي ديگران ندارد.
2. رويكرد رقابتي[3]: در اين رويكرد افراد بر ضد يكديگر كار مي كنند. آنها براي بدست آوردن اهدافي كه تنها يك نفر يا تعداد كمي از افراد مي توانند به آن دست پيدا كنند با هم رقابت مي كنند. افراد به تنهايي كار مي كنند و سعي مي كنند كه از همكلاسي هاي خود بهتر باشند. عملكرد فرد بر اساس يك منحني از بهترين تا بدترين، ارزيابي مي شود.
3. رويكرد يادگيري مشاركتي[4]: در اين رويكرد افراد براي رسيدگي به اهداف مشترك با هم كار مي كنند و براي يادگيري خود و يادگيري ديگران تلاش مي كنند.
افراد در گروه هاي كوچك كار مي كنند و موفقيت هاي يكديگر را جشن مي گيرند. در قبال يكديگر احساس مسئوليت مي كنند به يكديگر كمك مي كنند و موفقيت ديگران، موفقيت، آنها و شكست ديگران، شكست آنها محسوب مي شود (جانسون و اسميت[5]، (1998).
جانسون و جانسون و اسميت (1998) يادگيري مشاركتي را به عنوان استفاده آموزشي از گروه هاي كوچك دانش آموزان، كه براي يادگيري خود و يادگيرندگان ديگر با هم كار مي كنند، تعريف كرده اند.
كوپر[6]، رابينسون[7] و مككيني[8] (1995) يادگيري مشاركتي را به عنوان يك راهبرد آموزشي با ساختار و منظم مي دانند كه در آن گروه هاي كوچك دانش آموزان براي رسيدن به يك هدف مشترك با هم كار مي كنند.
جانسون و جانسون (2001) يادگيري مشاركتي را كار كردن با هم ديگر براي رسيدن به اهداف مشترك تعريف كرده اند.
رابرت اسلاوين (1996) يادگيري مشاركتي را به عنوان برنامه هاي آموزشي تعريف مي كند كه دانش آموزان در گروه هاي كوچك كار مي كنند و به همديگر براي تسلط به محتوي آموزشي، كمك مي كنند.
به عقيده جانسون و جانسون و اسميت (1991) يادگيري مشاركتي يك وسيله آموزشي است كه گروه هاي كوچك دانش آموزان براي افزايش يادگيري فردي و يادگيري اعضاي گروه با هم كار مي كنند.
[1]. Smith
[2] . Individualistic approach
[3] . Competitive approach
[4] . Cooperative approach
[5]. Smith
[6] . Cooper
[7] . Robinson
[8] . McKinney
فصل سوم
مقدمه
در اين فصل جنبه هاي روش شناسي اين پژوهش مورد بررسي قرار مي گيرد. ابتدا روش پژوهش، جامعه آماري، نمونه آماري، شيوه نمونه گيري، ابزارهاي تحقيق و ويژگي هاي آنها بررسي مي شود و در آخر شيوه اجرا و روش تجزيه و تحليل داده ها بررسي مي گردد.
3-1- روش تحقيق
در اين پژوهش از روش نيمه تجربي يا شبه تجربي استفاده شده است. زيرا امكان كنترل يا دستكاري متغيرها، بطور كامل وجود ندارد. در طرحهاي تحقيقي نيمه تجربي، محقق به كنترل و نظارت برخي از عوامل مي پردازد كه در حوزه تحقيق وجود دارد و سبب بي ارزشي روايي داخلي و خارجي يافته هاي تحقيق مي شود. در واقع اين گونه طرحها زماني به كار برده مي شود كه امكان اجراي طرحهاي تجربي حقيقي ( كه بر بنياد كنترل و بازبيني شديد از تمام عوامل ناخواسته و نامربوط در موقعيت تجربي استوار است) وجود ندارد. البته به علت وجود محدوديت هايي كه در گزينش و تقسيم آزمودني ها و دستكاري شرايط تجربي در تحقيقات علوم انساني و تربيتي وجود دارد، محققان اين علوم اغلب به استفاده از اين نوع طرحهاي تحقيقي نيمه تجربي ناگزير مي شوند ( نادري و سيف نراقي، 1382).
متداول ترين طرح تحقيق شبه آزمايشي شامل دو گروه است: يك گروه آزمايشي و يك گروه گواه. اين طرح بصورت زير نمايش داده مي شود:
| گروه آزمايشي (E) | |
| گروه گواه ( C) |
كه در آن پيش آزمون،
عمل آزمايشي،
عمل كنترل و
پس آزمون را نمايش مي دهد.
3-2- جامعه مورد بررسي
جامعه آماري در اين پژوهش، دانش آموزان پسر سال سوم دبيرستان رشته ادبيات و علوم انساني مي باشند كه در سال تحصيلي 84-83 در شهرستان ماهنشان از توابع استان زنجان، مشغول به تحصيل بودند. تعداد دانش آموزان پسر سال سوم رشته ادبيات و علوم انساني در سال تحصيلي 84-83 ، 99 نفر مي باشند كه در چهار دبيرستان اين شهرستان مشغول به تحصيل مي باشند.
3-3- حجم نمونه و روش نمونه گيري
چون اين پژوهش در كلاس هاي طبيعي صورت گرفته است و امكان انتخاب آزمودني ها و انتساب آنها در گروه هاي آزمايش و كنترل وجود نداشت، لذا دو كلاس از بين كلاس هاي سوم رشته ادبيات و علوم انساني بصورت تصادفي انتخاب و يك كلاس به عنوان گروه آزمايشي در معرض متغير مستقل قرار گرفت، يعني روش آموزش يادگيري مشاركتي در آن اجرا گرديد و كلاس ديگر به عنوان گروه كنترل تعيين گرديد و به صورت روش آموزشي سنتي، تدريس شد. تعداد دانش آموزان گروه آزمايش، 30 نفر بود كه يك نفر در آبان ماه ترك تحصيل نمود و در نهايت حجم گروه آزمايش 29 نفر گرديد و تعداد دانش آموزاني كه در گروه كنترل بودند، 25 نفر بود.
3-4- ابزار جمع آوري داده ها
در اين پژوهش از ابزارهاي زير استفاده گرديد:
الف) آزمون عزت نفس كوپر اسميت[1]
ب) آزمون مهارتهاي اجتماعي ماتسون[2]
ج) آزمون عملكرد تحصيلي معلم ساخته
مقياس عزت نفس كوپر اسميت ( فرم آموزشگاهي):
اين مقياس بر اساس بررسي گسترده درباره مباني، استلزام ها و روابط متقابل عزت نفس فراهم شده است. اغلب مواردي كه در اين مقياس گنجانده شده، مواد تنظيم شده مقياس راجرز و دايمون (1954) است و مواد ديگري هم به آنها افزوده شده است (رويا حسيني 1375).
مقياس عزت نفس به منظور سنجش باز خورد نسبت به خود در قلمروهاي اجتماعي، خانوادگي، آموزشگاهي و شخصي فراهم شده است. از جمله ويژگي هاي مثبت اين آزمون ساده و قابل فهم بودن جملات، كوتاه بدون مقياس و قابليت اجراي گروهي است. آزمون عزت نفس كوپر اسميت در ايران توسط دادستان (1371) ترجمه و هنجاريابي شده است. آزمون 58 سئوالي ( ماده اي) كوپر اسميت، احساسات، عقايد يا واكنش هاي فردي را توصيف مي كند و آزمودني بايد به اين مواد با علامت گذاري در يكي از مربع هاي مربوط به گزينه هاي “بلي” يا “خير” پاسخ دهد. در هر دو شكل آموزشگاهي و بزرگسال تركيب مواد فهرست مشابه است.
تعداد سئوالات در مقياس هاي مختلف اين آزمون به گونه اي است كه در جدول زير مي آيد:
| مقياس | مواد | |
| مقياس عمومي | 26 | G |
| مقياس اجتماعي | 8 | So |
| مقياس خانوادگي | 8 | F |
| مقياس آموزشگاهي | 8 | SC |
| مقياس دروغ | 8 | L |
| كل | 58 | T |
به دليل مطالعات زيادي كه درباره عزت نفس در كشور صورت گرفته و از آنجايي كه اغلب آنها براي سنجش عزت نفس از پرسشنامه عزت نفس كوپر اسميت استفاده كرده اند. پايايي اين آزمون بارها در مطالعات مختلف محاسبه شده است. بطور مثال پورسينا، فلسفي نژاد، مجديان و ابراهيمي ( به نقل از تقي لو، 1383) به ترتيب ضريب پايي 86/0، 83/0، 81/0، 83/0 را بدست آورده اند. تقي لو نيز ضريب پايايي 78/0 را بدست آورده است. در اين پژوهش نيز با استفاده از روش آلفاي كرونباخ، ضريب 83/0 بدست آمد.
مرويان حسيني ( به نقل از پورسينا 1382 ) ضريب روايي 86/0 را براي اين آزمون بدست آورد.
نحوه نمره گذاري: شيوه نمره گذاري كوپر اسميت مبتني بر قاعده زير است:
عبارات شماره 26، 32،36،41،45،50،53،58 عبارات مقياس دروغ سنج مي باشد. هيچ نمره اي به آنها تعلق نمي گيرد.
[1] .Cooper smith
[2] . Matson
فصل 4
نتيجه گيري و پيشنهادات
در ابتداي اين فصل، اول خلاصه تحقيق بيان خواهد شد و بعد از آن نگاهي كوتاه به رويكردهاي حاكم بر نظام آموزشي خواهد شد. و همين طور اشاره اي به روش آموزش يادگيري مشاركتي و نتايج بدست آمده از اجراي اين روش خواهد شد و سپس نتايج بدست آمده از اين تحقيق با نتايج تحقيقات قبلي مقايسه شده و در ادامه پيشنهادات و محدوديت هاي تحقيق بيان مي شود.
خلاصه تحقيق
در اين تحقيق به بررسي تاثير روش يادگيري مشاركتي بر روي عزت نفس، رشد مهارتهاي اجتماعي و عملكرد تحصيلي دانش آموزان پسر سال سوم رشته ادبيات و علوم انساني در درس روان شناسي پرداخته شده است. اهداف اين تحقيق عبارت بودند از :
1- بررسي تاثير روش يادگيري مشاركتي بر عزت نفس دانش آموزان پسر سال سوم رشته ادبيات و علوم انساني.
2- بررسي تاثير روش يادگيري مشاركتي بر رشد مهارتهاي اجتماعي دانش آموزان پسر سال سوم رشته ادبيات و علوم انساني.
3- بررسي تاثير روش يادگيري مشاركتي بر عملكرد تحصيلي دانش آموزان پسر سال سوم ادبيات و علوم انساني در درس روان شناسي.
اين پژوهش به مدت يك نيم سال تحصيلي در درس روان شناسي سال سوم رشته ادبيات و علوم انساني براي دانش آموزان پسر اجرا شد. در ابتدا از ميان دبيرستاني هاي پسرانه دو كلاس سال سوم رشته ادبيات و علوم انساني به صورت تصادفي انتخاب شدند و به عنوان گروه هاي كنترل و آزمايش تعيين شدند. پس از اجراي روش يادگيري مشاركتي در گروه آزمايش، نتايج پيش آزمون و پس آزمون آزمونهاي عزت نفس، مهارتهاي اجتماعي و عملكرد تحصيلي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و مشخص شد كه روش يادگيري مشاركتي تاثير مثبتي روي رشد مهارتهاي اجتماعي و عملكرد تحصيلي دانش آموزان مي گذارد ولي در عزت نفس دانش آموزان تاثيري ندارد.
روشهاي سنتي آموزشي، محيط كلاس را به عنوان جايي در نظر مي گيرند كه نقش معلم تنها ارائه اطلاعات به دانش آموزان است. دانش آموزان به صورت انفرادي يا رقابتي كار مي كنند. در اين روش دانش آموزان عموماً در تلاشند كه نمره خود را بالا برند. در اين كلاس ها اهداف، فردي است و اين در تضاد با كلاس هاي مشاركتي است. يادگيري مشاركتي به يك روش آموزشي اشاره مي كند كه دانش آموزان در گروه هايي براي رسيدن به اهداف مشترك، كار مي كنند.
دانش آموزان، در يادگيري مشاركتي، جابهجايي اينكه به تنهايي كار كنند، از سهيم شدن در عقايد يكديگر سود مي برند و به همديگر كمك مي كنند كه همه به نسبتي از موفقيت دست يابند. در حالي كه كلاس هاي سنتي معلم محور است و معلم به عنوان ارائه دهنده اطلاعات است، كلاس هاي مشاركتي دانش آموز محور بوده و معلم تسهيل كننده بوده و دانش آموزان جويندگان اطلاعات هستند ( ماتينگ ليز و وان سيكل[1]، 1992).
جانسون و جانسون 1985، يادگيري مشاركتي را به عنوان يك راهبرد آموزشي تعريف نموده اند كه دانش آموزان با همديگر كار مي كنند و مهارتهاي خود را براي موفقيت هر يك از اعضاي گروه به كار مي گيرند. بيشتر محققان به اين نتايج دست يافته اند كه يادگيري مشاركتي عملكرد تحصيلي را در زمينه هايي از قبيل : درك مطلب و استفاده از تفكر انتقادي را افزايش مي دهد و باعث بالا رفتن عزت نفس، انگيزش و نگرش هاي مثبت به مدرسه مي شود (آرامسترانگ و ملسر[2]، 1996، باندورا[3]،1978، جانسون و جانسون و اسكات[4] ،2001، اسلاوين، 1995و 1996، جانسون وجانسون و اسميت، 1991، كيولي[5] ،1998، آينوبازي[6]،2001،اسپورلين[7]، دانسريو، لارسون و بروكز[8]،1984). همچنين دانش آموزان معتقدند كه كار كردن به صورت جمعي يادگيري را افزايش مي دهد ( مك منوس و گتينگر[9]،1996، سيگاناجوك وهوپر[10]، به نقل از راما[11]،2003). از سويي به دليل اهميت يادگيري مهارتهاي اجتماعي براي برقراري ارتباطات مطلوب بين فردي، زندگي اجتماعي و تاثير آن در كاهش مشكلات رواني، رفتاري دانش آموزان و نقش مدرسه در آموزش اين مهارتها، در اين پژوهش سعي شد كه به اين موضوع…..
[1] . Matingly & Van Sickle
[2] . Armstrong & Melser
[3] . Bandura
[4] . Scott
[5]. Kewley
[6] . Onwuegbuzie
[7] . Spurlin
[8] . Danseneau,Larson & Brooks
[9] . McManus & Gettinger
[10] . Singhanajok & Hooper
[11] . Rama